Kadın“pardon” dedi birkaç sandalye ötede oturan anneye “pardon bakar mısınız?” Anne duymadı , ama öteki ısrarcıydı ve tüm koridordakilerin duyabileceği kadar yüksek bir sesle bağırdı “ çocuğun nesi var acaba?”
İşte bu soruyla muhatap olan anne benim. Ben bir engelli annesiyim. Bu zaman ve yer tanımayan soruyu önce duymazlıktan geliyorum. Sonra ısrarla ve yüksek sesle bu soruyu soranla göz göze geliyorum. O anda anlıyorum canımı acıtmak için mi, üstünlüğünü ispat etmek için mi, cahilliğinden mi, saf merakından mı sorduğunu.Fakat nedeni ne olursa olsun, soru canımı acıtıyor. İçimden haykırmak geliyor “hiç bir şeyi yok, sadece büyümeye çalışıyor!!” ama yapamıyorum boğazım düğümleniyor, çünkü biliyorum ki bunu söylesem karşımdaki daha çok soracak, soracak ve soracak…. O yüzden kestirip atıyorum “bilmiyoruz…..”
Bu blogda 5,5 yaşındaki CP (cerebral palsy) tanılı oğlumla geçen günlerimi , düşüncelerimi, hayallerimi, hikayelerimi paylaşacağım. Amaç normal hayatı kendimize adapte edebilmek ve doya doya yaşayabilmek. Eminim benim gibi düşünen pek çok anne-baba var.Yaşadığımız deneyimler benzersiz ve ben engelli çocuğuma sahip olduğum için çok mutluyum, onunla gurur duyuyorum.
Kayıtlar
